به نام خداوند پاك نهاد  خالق بر هرآنچه بود و هست
الهي من نيز چون تو تنهايم، اما مرا در يك چيز برخودت برتري داده‌اي!
تو تنهايي، وقت غصه كس نداري با او سخن‌گويي...
و من تنهايم، وقت غصه كس دارم با او سخن‌گويم...
و چون تو را در خلوتم راه داده‌ام احساس بي‌كسي ندارم...
من در خانه‌اي قلبم، اين حزن‌كده‌ي عشق، قحطي رفيق ندارم...
خوش به حالم چون رفيقي دارم همچو خداي مهربانم...
خالقا!؟ سكوتت را هر دم مي شكنم با غصه‌ي غم بار در خلوت تنهائي‌ام...
خالقا!؟ شرم بر من باد... آري! جز غم و تنهايي خويش حرفي براي زدن ندارم...
به وقت شادي، شهد و شكر مي‌خندم.. ياد يار غم و تنهايي ندارم..
خالقا!؟ شكر گويمت كه چون اين بنده‌ي ناسپاس و غافلت را هنوز به بنده‌گي مي‌پذيري...
و هنوز و هر دم به يادم مي آوري و مي‌قبولاني كه خالقم هستي و بيشتر از من در فكر مني...
خالقا!؟ گاه مي‌انديشم گر خدا بودم تو را ياري مي‌دادم...
اما هردم مي‌بينم كه خود، خود را قدرت ياري ندارم...
خالقا!؟ مهرت فزوني باشد كه جز تو خالقي را سروري نخواهم داد.

+تشنه ام....

+کوچه پس کوچه ذهنم دنباله رد صدای پاته....

+خداوندا عزیزم رو ازم نگیر....

نوشته شده در جمعه 1387/09/15ساعت 23:0 توسط (...؟!)|